poljaff>>anime&manga<<

The Alternative

poljaff — Sun, 20 Sep 2009 19:19:00 +0000

Да речеме дека ви се допаѓа некоја серија, на пример Fullmetal Alchemist, Eureka 7 или во случајов Macross. Би се нафатиле ли да ја гледате алтернативната приказна? Друга верзија, односно потполно поинаков почеток, тек и крај на приказната, исти ликови но со малку изменети карактери во однос на оригиналот. Т.е. FMA: Brotherhood, Eureka 7 – Pocket full of Rainbows или Macross: Do you remember love? За среќа, наведените примери и други слични, бар тие кои јас сум ги гледала, не биле полоши од оригиналот.
Macross: Do you remeber love? е филм кој ја раскажува хронолошки истата приказна со оригиналната серија. Но, развојот на настаните е многу поинаков. Почнувајќи од моментот на средба на Hikaru и Minmay, војната меѓу Миклонците и Зентрадите, и улогата на Мелтландите – жените џинови во војната, судбината на Земјата и тајната на Протокултурата, поврзана со звукот од декодираните музички табли од Протокултурата и гласот на Minmay.
Но, и не е се така поинаку. Пред Ichijo повторно е изборот помеѓу двата главни женски лика. Minmay или Misa? Која алтернатива на иднината да ја одбере? Само што овој пат Ichijo Hikaru не се однесуваше како дете што ви доаѓа да го удирате по уши секој пат кога треба да одличи. Одлуката ја прави брзо и зрело, па не ме налути овој пат.
За разлика од оригиналната серија, во филмов го нема шовинизмот, жените имаат повеќе улога на Амазонки, и психички и социјални, и иако приказната е позбиена, и алтернатива на текот и исходот на настаните, јасно е раскажана и 2 часа веднаш поминуваат. И иако не се раскажани толку детално односите и врските помеѓу Културата и Протокултурата, Мажите и Жените, трите главни ликови се доволно добро опишани да го објаснат насловот: Do You Remeber Love? Само повторно, како и секоја верзија на Macross, не ви е јасно како успева Minmay со песната на Протокултурата да го смени исходот на војната.
Знам, пристрасна сум за Macross и Hayase Misa. И знам дека овие sci-fi space battles пропратени со филингот на мјузикл делуваат некако girly, but who cares. Јас навистина уживав во цртежот, анимацијата, па дури и, смешно но вистинито, во поп-песните на младата ѕвезда од Macross.

Dear Yuuki…

poljaff — Fri, 18 Sep 2009 18:20:00 +0000

Кога човек има бујна фантазија, како што е случајот со мене, избегнува драми, особено онакви со кои јас се соживувам, какви што се The Grave of the Fireflies (кој беше на таа Јапанорама, се извинувам за гласниот БЕНГ од задните редови – ми испадна апаратот од раце, барајќи шамивче да си ги избришам очите). Или на пример, Sutjeska (1973) (умирав од плачење кога бев мала, кога на крај загина Борис Дворник, а.к.а. Далматинац). Дефинитивно не! Плачка!
Tokyo Magnitude 8.0 не ме расплака, што значи сум се поместила во по-„ладни“ води. Се’ до 10-тата епизода, реалноста на серијата ме допре, но некако останав со ставот, па баш и не е толку се’сјајно, се’ реално… Се’ до крајот…
Ми се допадна развојот на приказната и ликовите, навистина нешто „свежо“ низ толкуте Глупости што излегоа сезонава. Едноставна анимација, ништо посебно во цртеж, но одлично доловена атмосфера – не требаше ништо повеќе. Ми се допадна амбиенталната музика, не премногу драматична, но некако тивко осамена, болна, помалку трагична. Гласовите повторно одлично избрани. Незнам, ретко одбирам драма, но овие единаесет епизоди беа навистина одлични.
Нeвозможно е да се случи земјотрес од толкав размер без толкава трагедија – да се поместат згради, да распукаат улици, да се рушат мостови, да избувнат пожари, да паѓаат кули, да гинат луѓе. Невозможно е да се остани присебен, особено ако изгубите некој близок – невозможно да е не ви се здроби срцето од болка…
На почетокот…
“this work of fiction surrounding the circumstances of a massive earthquake in Tokyo is based on tremendous amount of research and verification. Striving for a sense of realism, many simulations were thought of to create this original story, however circumstances may be different to the real thing”

Некако на крајот, не сакам ни да замислам колку би можело да е пореално, пострашно од ова…………

Crossed destinies, part 3

poljaff — Sat, 12 Sep 2009 07:20:00 +0000

Па, да, Дечко, во право си – the beginning of it all – xXxHoLic. Пред Natsume Yuujinchou, пред Mushishi, пред Bakenomogatari. Дури и кога ќе погледнете suggestions на MAL, тука се сите во еден кош. Иако се различни по раскажување, атмосфера, позадинска приказна и ликови, сепак…
Лично, им се восхитувам на Јапонците, бидејќи верувам дека со тие „детски хорор“ приказни што ги раскажуваат сеуште се држат за традиционалните вредности и влијанието што фолклорот сеуште го има врз начинот на размислување, па дури и така да го наречам, храбриот став што Јапонците го заземаат кон животот.

Можеби токму во xXxHOLiC тоа е најнагласено – дека не постојат случајности, се’ е припишано на судбината, неизбежноста да се случи нешто денес, за да може да се случи нешто друго во иднина. Па затоа Yuuko, Вештицата на Димензиите, ви исполнува желби, но за возврат бара од вас нешто ваше драго и скапоцено, кое не некој чуден начин во некој иден настан си го наоѓа своето место во рацете на друг сопственик. Чудна замисла на светот и Универзумот. Чудно и симпатично раскажан преку егзотеричната или мистично егзотичната Yuuko. Всушност, одличен пример на секоја девојка, и покрај хедонистичката склоност кон сакето.

Серијалот започнува кога Watanuki случајно ќе налета на нејзиниот дуќан за исполнување желби, со надеж дека ќе најде спас од духовите кои постојано ги гледа и го пратат секој чекор. Yuuko за возврат од него бара да ги работи секојдневните задачи во нејзиното домаќинство. И пропратно, случајно или не, Watanuki и неговиот соученик и подоцна заштитник Doumeki стануваат вклучени во сите барања и желби на посетителите на дуќанот на Yuuko. По пат во приказната се вклучени Himawari-chan, „љубовта“ на Watanuki, срамежливата Zashiki-warashi и нејзините мали компаниони на летечки бордови – Tengu и заштитнички настроената Ame-warashi, The Pipe Fox или Kudakitsune, лисицата со девет опашки, која повторно е тука да го штити Watanuki, „бездушните“ куклички Maru & Moro и нормално, неразделно поврзана за Yuuko, црната Mokona Modoki. И не знаете што е посимпатично – внимателно избраните карактеристики на ликовите и нивната улога во целосната приказна, едноставниот цртеж со ликовите со екстремно долги екстремитети, што мене лично ме освои, или самиот тек на приказните и поуките во секоја епизода, реалните проблеми раскажани низ духот на јапонскиот фолклор.

Приказната не заврши по краткиот филм Manatsu no Yoru no Yume (односно Midsummernight’s dream) , кој намерно излезе паралелно со The princess and the birdcage, филмот на Tsubasa Chronicles. Продолжи со една сезона од 24 епизоди верна на мангата која сеуште е во тек, па излезе дополнителна сезона со наставка Kei од 13 епизоди, која подетално обработуваше некои ликови во мангата, па за на крај да се дополни и со Shunmuki, дводелно ОВА, која излезе паралелно со Tsubasa Chronicles: Shunraiki. Нормално, кога станува збор за CLAMP, незамисливо е некоја приказна да стои самостојно, а особено што Tsubasa Chronicles е миксот и некако врвот на сите претходни приказни, па следствено нормално е нејзините ликови да се вмешани и во оваа приказна. Всушност, патешествието на ликовите на Tsubasa започнува со помош на Yuuko. Па некако логично беше Shunmuki и Shunraiki да излезат заедно и некако да ја дообјаснат приказната за Syaoran и Sakura низ улогата на Yuuko, а особено на Watanuki. За среќа приказната не завршува тука, мангата продолжува да излегува, растејќи и зреејќи, а веќе е најавена и нова ОВА, се надевам за во блиска иднина.

Од (не)обична приказна за духовниот свет, xXxHoLiC прераснува во прекрасна приказна за сонот и она што стои позади границите на „реалниот“ свет, после животот и смртта низ оригинална артистичка визија. И јас сум цврсто убедена дека покрај мојата лична фасцинација од јапонскиот фолклор, xXxHoLiC е a-must-see, за било кој, поради целокупната вредност што ја има во аниме светот.

Белешка на авторот: screenshot-овите следат за кратко време

Vanish

poljaff — Mon, 07 Sep 2009 10:45:00 +0000

Насловот на 10-тата епизода на CANAAN некако се слеа во песнава

Quick Mental note

poljaff — Wed, 02 Sep 2009 14:01:00 +0000

Како непореклив факт за мене - horror is a definitive no-no: it gives me bad dreams.

Тогаш зошто сум воодушевена од целиот оној скриен свет на јапонската митологија, и сите оние ghost stories во јапонските аниме? И зошто, аниме како Bakemonogatari ми е fav за годинава (досега)?
Да наведам само „неколку“ причини:

интересниот начин на раскажување, од типот на Sayonara Zetsubou Sensei ( иако не би сакала воопшто да ги споредувам)
анализата на секоја од приказните, сложените врски со опседнатоста, опседнатиот, опседнуваните, причините, поводите и спасението
вклопувањето на секојдневието, проблемите на денешницата и социјалните односи во секоја чудовишна приказна или урбана легенда
карактерите / личностите и нивната улога во приказната, и светот воопшто
оштриот цртеж со бледи контури и неверојатни анимирани кадри (прекрасниот оригинален уметнички израз)
фантастичните гласови на актерите, не само заради одличните актери, туку комплетниот casting и распоредот на улоги, одлично вклопен
сите оние „нови“ OP & ED themes во зависност од приказната која се раскажува, одлична музика и одлична свежа анимација

Заслужен рејтинг R-17+ , не само поради profanities and violеnce, туку и заради социјалниот и менталниот развој на гледачите.

Се заљубив… неверојатно возбудливо, mentally challenging for a change (in a positive way), и нешто за кое јас лично, едвај ја чекам следната епизода.

Социјални предвидувања – ttly random stuff

poljaff — Sat, 29 Aug 2009 15:00:00 +0000

Следствено на моето расположение…и фактот што многу гледам аниме, па на памет ми дојде следново. Што ли е со Јапонците и предвидувањата? Што е тоа што ги тера да фантазираат во стилот на Жил Верн? Зошто сите овие приказни со технички, општествени, социјални предвидувања за иднината? Не само на база на искуствата од минатото или познавањата на меѓучовечките односи. Не зборувам за оние моментално нереални приказни за други и паралелни светови, за измислени држави и светови, за вонземјани и џиновски роботи. Ниту зборувам за развојот на случувањата во приказната како варијанта. Зборувам за (црните) мисли на Јапонските манга и аниме автори за тоа каде води светот, односно која е иднината на Јапонија конкретно. Страв ли е, или желба?

Selecao шаховските игри во Higashi no Eden, претпоставките како ќе реагира светот на вашите акции, како ќе реагираат вашите соперници, и вие самите, како ќе го спасите. Или претпоставките за социјалната иднина на младите, NEET-овци, cyber генијалци, „социјални зомбија“. Претпоставките за најблиската иднина, за утрешниот ден.

The Book of Prophecies во 20 Century boys, комплетната детска фантазија во една книга: како да владее и како да се спаси светот, колку да се верува во пропишаните норми за она што е правилно и добро, и колку е Вистина вистината на победникот. ESP предвидувања кои гледаат 50 години нанапред во политичкото уредување на светот.

Комплетната замисла на Shangri-la: Трендовите на денешницата, екстремно декадентно развиени – карбон валута и ограничување на потрошувачката на CO2, транссексуализам како секојдневие (важејќи за двата пола), деца со натпросечна интелегенција кои владеат со светските берзи преку неверојатни хакерски вештини… една варијанта на тоа како би можел да изгледа светот после повеќе од пола век.

Велам, моето расположение… бидејќи еден аниме зависник од забава, не би размислувал толку конкретно за еден небитен детал.

Моќ, Политика, Религија – Спасител и Рај на Истокот

poljaff — Tue, 25 Aug 2009 17:54:00 +0000

Доста беше аниме пост, back in critical action

И од кај да се почне… Веројатно најдобро од секојдневието, барем моето онака обично, веќе помалку NEET-овско (а.к.а. social zombie!). Желбата да се пронајде херој, или да се обвини некого за својата безперспективна иднина. Да се уништи бескруполозно она што ве повредило или да се продолжи да се биде жртва, предадена од преметот на вашата борба. Да се побегне од реалноста во дигиталниот свет или да се живее со надеж за спас на светот надвор. Да се бунтува против конформизмот на денешницата или да се верува во човештвото и неговата иднина. Секако, оние што го гледале Higashi no Eden, не се збунија од овој вовед. Навистина, покрај сите оние lovey-dovey shoujo и сите kick-ass shounen anime-a и сите адаптации на игри што излегоа во оваа година, конечно нешто оригинално што привлекува внимание. Оригинално, само во смисол на различно од горе-наведеното,но доволно да ве задржи пред мониторот.

Уште една приказна за херој во еден од нас, херој во секој обичен, доволно интелегентен, доволно визионер, доволно самоуверен и доволно оптимист – без супер-моќи, роботизирано оружје или натприродни и нереални сојузници. Уште една приказна за спас или доминација на светот, или Јапонија. Уште една игра на опстанок „а-ла-Battle Royale“ и победа на најдобриот, најоригиналниот, највештиот. Уште една приказна тесно поврзана за социјалниот статус и проблемите на младите Јапонци. Уште една приказна за играта на случајности. Уште една (не)реална приказна за пријателството и љубовта. Земете било која тема од овие одделно и ништо особено. Ставете ги сите на куп и добивате одлично аниме, кое дефинитивно заслужува продолжение, па нека биде тоа и во вид на филмови. Навистина, 11 епизоди беа само доволни за вовед, да ви стане интересно и да сакате уште.

Кога го гледав трејлерот ме привлече уште од старт, и го ставив во plan-to-watch листата. Но, кога почна да се емитува… Хм, гледајќи ги оценките, помислив, мора да е too-hyped. И почекав малку, за повторно да ме возбуди. Но, искрено не ме возбуди премногу. Ама ми се допадна: ликовите – многу симпатични, главните добро обработени, споредните доволно дополнувачки; приказната – со интересен почеток, интересен тек, интересна кулминација, забавна и воопшто не-напорна; хуморот – па, ве држи во текот на целата серија, очигледен и оптимистички, ништо прикриено и саркастично; цртежот – симпатични едноставни лица, од една страна, детално векторизирани позадини, внимателно обработени, од друга; а музиката – искрено, ме изненади OP theme-от од Oasis, но не значи дека не ми се допадна, а ED-от беше графички фантастичен, иако музиката, како и целиот soundtrack, не беше нешто посебно.

Но, најинтересни ми беа сите оние очигледни, но донекаде и скриени метафори: Светот е зафркнат, треба да се најде Спасителот, меѓу 12 избрани; со „обврска на оние што имаат“ (noblesse oblige) и со помош од консиерж – Juiz (Судија), од Земјата на Изгрејсонцето да го направат Рајот. И мотото: The abuse of greatness is when it disjoints remorse from power! Edit: Ќе се направам паметна во моментот и ќе кажам дека го открив Шекспировиот Цезар, повторно

И на крај, не беше hyped, навистина многу добро аниме. Едвај чекам до филмот,да ја видам борбата за Рајот на принцот во земја без крал

I saw you in Heaven
and heard of your glory
You saved our world from the fallen angels
I saw Messiah standing,
Standing before me with no words
Nothing but “Hope”.
When we lost dread, a Demon was laughing
But now you are showing us wonder
Giving your love
With awe, down on my knees again
I’ve got to know you’re the one,
The only one reveals the world
The king has come to lighten up your feet
The king has come! With justice till the end
The king has come! To save us from the dark
Who could ever doubt? We have faith
Let me walk with you when I’m lost in the wild
I know you always lead me to another Eden
LEt me bless your name, O Lord, O Lord
Your words will never fade away
Since we believe you’re the light on Earth
Reveals the world

Bam!

poljaff — Thu, 06 Aug 2009 09:17:00 +0000

Ова ме насмеа сабајлево.
You Vagabond fans catch the pun probably )

Ај, ветувам нема да гњавам повеќе со мангава

The Great Escape

poljaff — Wed, 05 Aug 2009 07:34:00 +0000

The Great Escape

“Only the guys who believe they’ll live will survive” <- убедувањата на 10-годишно момче

“Real life tends not to go the way you want” <- искуствата на 50-годишен човек

Се’ поинтересно ^^

Алхемија и концепт на еквивалентна размена

poljaff — Tue, 04 Aug 2009 08:38:00 +0000

Get up, walk ahead… you have your legs

За да добиеш нешто, треба да се откажеш од нешто друго со иста вредност. (Не)среќно меѓу првите анимеа што сум ги гледала Fullmetal Alchemist ми остави неверојатен впечаток. Да се врати нешто што е изгубено, но да се изгуби нешто што еднакво важно. И забранетата човечка трансмутација – од куп органски и неоргански материјали, парче тело и душа, да се направи нов/стар човек. Така мрачно почна анимето, што ме остави вкопана во столица, посебно кога сфатив дека не е со незнам каква озбилна тематика, напорна за мозок, и дека е полно со хумор. Едноствано, забавно, но екстремно блиско до моите сфаќања на светот. Основниот принцип на алхемијата, концептот на еквивалентна размена (не ме сфаќајте погрешно, не мора баш во се’ буквално да се примени) концептот на сфаќање, расклопување и повторно креирање.

Hagane no Renkinjutsushi (鋼の錬金術師) е приказна за браќата Elric – Edward и Alphonse, кои ја изгубиле својата мајка во епидемија, па во желба да ја вратат, ја прават таа забранета човечка трансмутација. Во неа, Al го губи целото тело, а Ed за да го спаси, му ја „врзува“ душата за голем рицарски оклоп, и при тоа ги губи едната рака и нога. Прогонувани од она што го направиле, а во желба да си ги вратат телата, тргнуваат во потрага по каменот на мудроста, Al со неговата душа во големиот оклоп, а Ed со челична рака и нога и моќ да прави трансмутации без алхемичарскиот круг. Поради своите таленти, Ed е регрутиран од Државните Алхемичари, во суштина војската на државата, и двајцата заедно тргнуваат на патешесетвие за вистината на светот и постоењето.
Fullmetal Alchemist e цела огромна франчиза. Во прв план е мангата која почна да се издава во 2001 досега има 22 тома и сеуште се црта и издава. Мангата, без оглед на вредноста, уметничка или било каква, е неверојатно популарна, со изданија на повеќе јазици и интереснo контраверзни и различни сцени, на пример помеѓу јапонската и англиската верзија.
Покрај сите оние ситни додатоци, specials & OVAs, оригиналната прва серија од 2003-та, е навистина доживување. Некаде во првата четвртина на приказната, мангата и ова аниме се разделуваат во завршеток со филмот Conqueror of Shamballa. Според мене, е еден дополнителен, екстра голем плус. Да се прераскаже така, да не се изгуби главната нишка, но да се добие токму оној ефект на паралелна димензија.

Новата серија Fullmetal Alchemist: Brotherhood, која моментално се емитува, е исто нешто одлично. Веродостојно ја следи приказната на мангата, со помек цртеж, во кој се насетува „стриповското“ потекло, со поразредено доловување на ликовите и со поголема доза на хумор во однос на нејзината алтернатива. Ако сте се заљубиле во првата серија, и оваа ќе ви биде скоро на исто ниво. Посебно ликовите како Ed и Al, Maes Hughs, Roy Mustang, Хомункулите… still amongst the favs ^_^
На крај, навистина концепт на (еквивалентна) размена. Трошите време за забава. Ама сепак моето време беше вредно.